τίτλοι τέλους...

Κάπου εδώ το -διαδικτυακό- ταξίδι του Μεθυσμένου Καραβιού φτάνει στο τέλος του. Με ένα μικρό αποχαιρετιστήριο δώρο (λίαν συντόμως) προς όλους τους -πιθανούς- φίλους του blog.

Οι καιροί είναι δύσκολοι και επιτάσσουν ευελιξία, εφευρετικότητα, σθένος, αντοχή, πίστη. Για μας σήμανε λοιπόν η ώρα να απομακρυνθούμε από τη σαγήνη (και την ασφάλεια) της ηλεκτρονικής εποπτείας των τεκταινομένων και να βουτήξουμε ξανά...

Το blog θα παραμείνει ως έχει μέχρι νεωτέρας.

Προσθήκη (19.1.2014): Το δώρο που υποσχεθήκαμε [εδώ]

Το ταξίδι συνεχίζεται!

Lou Reed

Lou Reed (1942 - 2013)

Θεέ μου, μεγαλοδύναμε

            

Από την ταινία "Φτάσαμεε!" του Σταύρου Τσιώλη

Αυτοί που σπρώχνουν τις ψυχές μας στην πορνεία μία-μία, τις δικές τους θα τρυπήσει μαύρο βέλος

TV on the Radio - Lover's Day

Mode Plagal - Ντόστο

Κ. Βήτα - Μπλε Καφέ

Παύλος Παυλίδης & B-Movies

Tower of Song

Ένα τραγούδι του Leonard Cohen.

Well my friends are gone and my hair is grey
I ache in the places where I used to play
And I'm crazy for love but I'm not coming on
I'm just paying my rent every day
Oh in the Tower of Song
 
I said to Hank Williams: how lonely does it get?
Hank Williams hasn't answered yet
But I hear him coughing all night long
A hundred floors above me
In the Tower of Song
 
I was born like this, I had no choice
I was born with the gift of a golden voice
And twenty-seven angels from the Great Beyond
They tied me to this table right here
In the Tower of Song
 
So you can stick your little pins in that voodoo doll
I'm very sorry, baby, doesn't look like me at all
I'm standing by the window where the light is strong
Ah they don't let a woman kill you
Not in the Tower of Song
 
Now you can say that I've grown bitter but of this you may be sure
The rich have got their channels in the bedrooms of the poor
And there's a mighty judgement coming, but I may be wrong
You see, you hear these funny voices
In the Tower of Song
 
I see you standing on the other side
I don't know how the river got so wide
I loved you baby, way back when
And all the bridges are burning that we might have crossed
But I feel so close to everything that we lost
We'll never have to lose it again
 
Now I bid you farewell, I don't know when I'll be back
There moving us tomorrow to that tower down the track
But you'll be hearing from me baby, long after I'm gone
I'll be speaking to you sweetly
From a window in the Tower of Song
 
Yeah my friends are gone and my hair is grey
I ache in the places where I used to play
And I'm crazy for love but I'm not coming on
I'm just paying my rent every day
Oh in the Tower of Song

Νίκος Σκαλκώτας

Αυτό είναι από τα ωραία: τούτες τις μέρες, δεν ξέρω πως, δεν ξέρω από που, μου ήρθε η παρόρμηση να ξανακούσω Νίκο Σκαλκώτα και, γενικότερα, να τον ψάξω περισσότερο. Και βλέπω ξάφνου ότι χθες κάποιος ανέβασε στο διαδίκτυο την πρόσφατη εκπομπή του Παρασκηνίου την αφιερωμένη στον Σκαλκώτα, την οποία σκηνοθέτησε ο Γιώργος Σκεύας (και η οποία επαναπροβλήθηκε προχτές στην ΕΤ-1). Αυτές οι συμπτώσεις (;) μου αρέσουν πολύ.

Συνέντευξη του Μανώλη Αγγελάκη

Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα (από εδώ)

Ο Μανώλης Αγγελάκης αφοσιώθηκε στη μουσική από πολύ νεαρή ηλικία, ξεκινώντας να παίζει κιθάρα στην εφηβεία του, όπως και τόσοι πολλοί άλλοι. Και αν οι σπουδές ηχοληψίας στην Αγγλία τού έδωσαν ένα επάγγελμα από το οποίο βιοπορίζεται, η καρδιά του σίγουρα ανήκει ή καλύτερα είναι αφιερωμένη στο να γράφει και να παίζει μουσική, μια μουσική με κύρια επιρροή κατά πρώτο λόγο την αγάπη του για το blues και κατά δεύτερο εκείνη για τους «μουσικούς του δρόμου», δραστηριότητα στην οποία ολοφάνερα είχε επιδοθεί και ο ίδιος αρκετά κάποτε. Η αγάπη του αυτή εκδηλώνεται με δύο τρόπους, κατ’ αρχήν στα μέχρι τώρα δύο albums (συν δύο singles και ένα EP) των Illegal Operation στους οποίους όχι μόνον, είναι κιθαρίστας αλλά και βασικός τραγουδιστής.

Εκείνο όμως που μας ενδιαφέρει στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η προσωπική του δουλειά, οι συνολικά τέσσερις δίσκοι που έχει κυκλοφορήσει από το 2000. Ο πιο πρόσφατος από αυτούς, το «Ο Άνθρωπος Βόμβα», ήρθε στα τέλη της περσινής χρονιάς και θα μπορούσε κανείς να πει ότι συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το -επίσης πολύ καλό- «Τι Κάνουν Οι Σκιές Τη Νύχτα» του ’11. Αναμφίβολα, η πλέον ώριμη δουλειά του Μανώλη Αγγελάκη, το «Ο Άνθρωπος Βόμβα», χαρακτηρίζεται από το λιτό μεν -αλλά και αποφασιστικά... ηλεκτρικό, όταν ο ίδιος το κρίνει απαραίτητο- μουσικό ύφος και τον χαμηλό, σχεδόν «εξομολογητικό» τόνο των τραγουδιών του, ενώ ο συντονισμός με την κοινωνία και την εποχή που διέπει τους στίχους του είναι ακόμα πιο ουσιαστικός και βαθύτερος από όσο στο προηγούμενο album του. Αυτή τη φορά ο Μανώλης Αγγελάκης καταθέτει με απόλυτα νατουραλιστικό, συχνά ακόμα και «ωμό» και βέβαια ειλικρινή στο έπακρο τρόπο το αποτύπωμα που αφήνει στην ψυχή και στο έργο ενός δημιουργού, με κεραίες περισσότερο και από ευαίσθητες ως προς το κοινωνικό σύνολο, εντός του οποίου ζει μια τόσο χαλεπή από κάθε πλευρά περίοδος όπως αυτή που είναι για τη χώρα μας τα τελευταία τρία χρόνια.

Τι ακριβώς συμβολίζει η μεταφορά του τίτλου; «Ο Άνθρωπος Βόμβα» θα μπορούσε ίσως να είναι και ένας τρομοκράτης, όπως για παράδειγμα αυτός/οί που χτύπησαν το The Mall πριν λίγες ημέρες;

Ο «άνθρωπος βόμβα» είναι ένας άνθρωπος έτοιμος να εκραγεί, μεταφορικά ή κυριολεκτικά. Θα μπορούσε να είναι ένας βομβιστής αυτοκτονίας, ο οποίος αυτοκτονώντας παίρνει και άλλους μαζί του. Από την άλλη, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς που καταπίνουμε και συσσωρεύουμε καθημερινά ταπεινώσεις και εξευτελισμούς χωρίς να αντιδρούμε και ξεσπάμε κάποια στιγμή επί δικαίων και αδίκων στο σπίτι μας, στη δουλειά μας, στον δρόμο... Από την άλλη, ο βομβιστής που τοποθετεί ψύχραιμα μια βόμβα και κάθεται να παρακολουθήσει την έκρηξή της εκ του μακρόθεν κατά την άποψη μου δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία.

Θεωρείτε τις προσωπικές σας δουλειές κάτι ολότελα ξεχωριστό από αυτό που κάνετε με τους Illegal Operation;

Υπάρχουν πολύ μεγάλες διαφορές. Πρώτη είναι φυσικά η γλώσσα, που στη δική μου δουλειά είναι η ελληνική, ενώ στους Illegal Operation η αγγλική. Δεύτερη είναι η κατεύθυνση, τους Illegal Operation είναι καθαρά επηρεασμένη από την αμερικανική μουσική παράδοση, ενώ στη δική μου δουλειά υπάρχουν στοιχεία -άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο έντονα- από την ελληνική αστική μουσική. Η μεγαλύτερη όμως διαφορά είναι στον τρόπο δουλειάς. Σαν Μανώλης Αγγελάκης συνθέτω και ολοκληρώνω όλη τη διαδικασία της παραγωγής μόνος μου, ενώ στο γκρουπ η σύνθεση, η εκτέλεση και η παραγωγή είναι μια απολύτως ομαδική διαδικασία.

Ποιες είναι οι κυριότερες διαφορές του καινούργιου δίσκου από το «Τι Κάνουν Οι Σκιές Τη Νύχτα»;

Στιχουργικά είναι η πρώτη φορά που επιλέγω να μελοποιήσω ποίηση. Μουσικά υπάρχουν σε μικρότερο βαθμό ή πιο τεχνηέντως κρυμμένες οι επιρροές μου από την ελληνική παράδοση. Ως προς την παραγωγή και γενικότερα τον ήχο, τέλος, ο δίσκος αυτός είναι πιο «καθαρός» και λιτός.

Τι σας έκανε αντίστοιχα να μελοποιήσετε τα συγκεκριμένα ποιήματα των Καβάφη, Λειβαδίτη, Σουρή και Τσαρδάκα;

Η ποίηση με συγκινεί, εσωτερικά και πολύ βαθιά... Τα συγκεκριμένα ποιήματα, εκτός του ότι με εκφράζουν απόλυτα, μου ήταν και πολύ πρόσφορα ως προς την μελοποίησή τους.

Η ιδιότητά σας του ηχολήπτη πόσο εμπλέκεται και επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα των δίσκων σας;

Στην προσωπική μου δουλειά, σύνθεση, εκτέλεση, παραγωγή και ηχοληψία γίνονται από εμένα. Οι ηχοληπτικές μου ικανότητες -ή και αδυναμίες...- παίζουν λοιπόν πρωτεύοντα ρόλο στην τελική μορφή του υλικού, αλλά ακόμα και στην ενορχήστρωση των κομματιών.

Το «Τα Χριστούγεννα Φέτος Δεν Θα Έρθουν» γράφτηκε για αυτά του ’08, του ’12 ή για κάθε «εορταστική» περίοδο;

Το τραγούδι αυτό γράφτηκε γιατί έχω βαρεθεί να εξαρτάται η ευζωία και ευτυχία μου από οικονομικούς (ή μήπως οικονομικίστικους;) και κυρίως καταναλωτικούς παράγοντες. Μπορώ να περνάω καλά και χωρίς να καταναλώνω, ζώντας ελεύθερα, παρέα με τους φίλους μου και σπαταλώντας αγάπη, συντροφικότητα και δημιουργικότητα αντί για χρήματα.

Όπως και στις προηγούμενες δουλειές σας, οι στίχοι του album είναι σαφέστατα κοινωνικοί. Θα λέγατε όμως ότι αυτή τη φορά έχουν και πιο ξεκάθαρο πολιτικό περιεχόμενο;

Δεν συμφωνώ και τόσο με αυτό, σίγουρα όλοι οι δίσκοι μου έχουν κοινωνικό περιεχόμενο. Ίσως, επειδή διανύουμε μια πολύ έντονη από πολιτικής άποψης περίοδο, να εκλαμβάνεται από τον ακροατή ως μια πιο αμιγώς πολιτική τοποθέτηση αλλά πιστεύω ότι, αν όντως συμβαίνει αυτό, οφείλεται περισσότερο στη διάθεση του ίδιου του δέκτη πάρα στους στίχους μου.

Ποια πιστεύετε ότι είναι η αληθινή φύση της κατά πρώτο λόγο οικονομικής κρίσης που βιώνουμε όλοι και ποια η βαθύτερη και ουσιαστική αιτία που την προκάλεσε; Πώς αντιδράτε σε αυτή προσωπικά αλλά και ως δημιουργός και μουσικός;

Κατ' αρχήν δεν είμαι οικονομολόγος για να μπορώ να εκφέρω εμπεριστατωμένη άποψη για τη σημερινή οικονομική κρίση, αλλά και ούτε θέλω να μπω στο παιχνίδι αυτό. Αρκετές απόψεις, ειδικών και μη, έχουμε εξάλλου ακούσει ως τώρα... Αυτό που με θλίβει όμως βαθύτατα είναι η κρίση που μας μαστίζει τα τελευταία τριάντα χρόνια και δεν δίνουμε δεκάρα γι’ αυτήν. Αυτή την κρίση, που είναι κρίση αξιών και ήθους, είναι που φοβάμαι και πολεμώ με όλο μου το είναι!

Και τα προσεχή σχέδια σας, σχετικά με αυτό το album αλλά και γενικότερα;

Τα σχέδιά μου είναι να συνεχίσω να ζω με τις ίδιες αξίες, να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερος άνθρωπος, να αγαπώ και φυσικά να παίζω και να γράφω μουσική.

Όπερ σημαίνει ότι ο Μανώλης Αγγελάκης είναι ένας από τους ανθρώπους που έχουν συλλάβει πολύ καλά μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής, ότι τα απλούστερα και θεωρούμενα ως «μικρά» πράγματα είναι τελικά και τα σημαντικότερα...

Οδός 55

"Αν θέλουν, ας ξανανέβουν τώρα στο βουνό..."

Η μαρτυρία είναι της Ράνιας Βερβερίδου, 62 χρόνων, 
τραυματία στις Σκουριές

Ποτέ στη ζωή μου δεν περίμενα ότι θα γνώριζα από πρώτο χέρι αυτό που ο κόσμος λέει αστυνομική βία... Εμείς, εδώ στη Χαλκιδική, είμαστε απλοί άνθρωποι. Μέχρι πρόσφατα ζούσαμε ήσυχα στον τόπο μας και δεν είχαμε εμπειρίες από διαδηλώσεις και ΜΑΤ. Ξαφνικά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι αποφάσισαν να καταστρέψουν τον τόπο μας, “φυτεύοντας” μέσα στο όμορφο δάσος μας, στις Σκουριές, ένα ανοιχτό μεταλλείο χρυσού... Αντιδράσαμε από την πρώτη στιγμή και εξ αρχής οι κυβερνώντες έφεραν τα ΜΑΤ για να μας τρομοκρατήσουν. Το “μακελειό” όμως που έγινε τον περασμένο Οκτώβριο δεν το χωρά μέχρι και σήμερα ο νους μου.

Ήταν η πρώτη φορά που οι αστυνομικές δυνάμεις μας άφησαν να προχωρήσουμε για ώρα μέσα στο βουνό, χωρίς να μας σταματήσουν. Μας έφραξαν τον δρόμο λίγο πριν από την περιοχή που έχουν χαρίσει στην καναδική εταιρεία... Οι γυναίκες που συμμετείχαμε στην κινητοποίηση αποφασίσαμε να κάνουμε καθιστική διαμαρτυρία. Σε όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας στο δάσος ένιωθες να επικρατεί μια ύποπτη ηρεμία... Ήταν αργά το απόγευμα όταν ξέσπασε η άγρια επίθεση των ΜΑΤ. Χωρίς να προκληθούν από εμάς, όρμησαν με τέτοιο μένος, που σου έδιναν την αίσθηση ότι δεν τους νοιάζει αν αφήσουν πίσω τους νεκρούς. Ήταν σαν υπνωτισμένοι...

Άρχισαν να πετάνε κατά πάνω μας δακρυγόνα και συνέχιζαν να χτυπάνε την ώρα που προσπαθούσαμε να απεγκλωβιστούμε από το σημείο και να γυρίσουμε στο χωριό. Έριχναν τα χημικά πάνω στα κεφάλια, στις πλάτες μας και, όπως είναι φυσικό, επικράτησε πανικός. Κάποια στιγμή εγώ και ο σύζυγός μου μπήκαμε στο αυτοκίνητό μας και περιμέναμε να μπει μια 74χρονη γυναίκα που είχε ανέβει μαζί μας στο βουνό. Ξαφνικά έρχεται ένας τύπος σαν “ρομπότ” και χτυπάει το τζάμι του παραθύρου μας. Πριν προλάβω να αντιδράσω άνοιξε την πόρτα, με άρπαξε από τα ρούχα και άρχισε να μου φωνάζει απειλητικά “στα γόνατα, στα γόνατα”.

Έπεσα στα γόνατα, όπως μου ζήτησε, και τότε με πλησίασε και πάτησε δυνατά με τη μπότα του τον αχίλλειο τένοντά μου, με αποτέλεσμα να μου προκαλέσει έναν αφόρητο πόνο. Άρχισα να τσιρίζω. Σφάδαζα και κανείς δεν μου έδινε σημασία. Όσοι από αυτούς περνούσαν από μπροστά μου μού φώναζαν “σκάσε” και όσο συνέχιζα να σφαδάζω συνέχιζαν να μου επιτίθενται λεκτικά. Τον άνδρα μου, που προσπάθησε να με βοηθήσει, τον χτύπησαν άγρια και αυτόν, ενώ όση ώρα μας κρατούσαν καθισμένους στα γόνατα οι άνδρες των ΜΑΤ χαριεντίζονταν μεταξύ τους.

Κάποια στιγμή δύο από αυτούς πέρασαν από μπροστά μου, σέρνοντας ημιλιπόθυμο έναν ηλικιωμένο άνδρα, και σχολίαζαν γελώντας “Αν θέλουν ας ξανανέβουν τώρα στο βουνό...”. Αν αυτό είναι προστασία του πολίτη, τι να πω... Μέχρι σήμερα το πόδι μου έχει πρόβλημα, διότι προκλήθηκε μεγάλη ζημιά στο νεύρο.

Αυτή η δολοφονική συμπεριφορά της αστυνομίας, αντί να με τρομοκρατήσει, με πείσμωσε ακόμη περισσότερο. Νιώθω ότι με έχει προδώσει η ίδια μου η πατρίδα. Με μπαταρισμένο το πόδι πήγα σε όλες τις άλλες διαδηλώσεις που έγιναν. Τόσο εγώ όσο και χιλιάδες άλλοι κάτοικοι της περιοχής είμαστε πιο αποφασισμένοι από ποτέ να παλέψουμε μέχρι τέλους ενάντια στα μεταλλεία χρυσού. Δεν θα επιτρέψουμε να καταστρέψουν τον τόπο μας και τις ζωές μας.

                                                               
                                                                          (βρήκαμε τη μαρτυρία της γυναίκας εδώ)

Scott Walker

( Ελπίζω, εάν φτάσω στην ηλικία του, να είμαι κάπως σαν τον Scott Walker )

Μανώλης Αγγελάκης

Ένα τραγούδι από το νέο album του Μανώλη Αγγελάκη , 

το οποίο μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο εδώ.

ένα τραγούδι του Bon Iver

Δεκέμβρης

Και τι δεν ήταν - "μιλώντας για τον Δεκέμβρη του 2008"

***

 Δύο ενδιαφέροντα κείμενα (από το RedNotebook)
για τον Δεκέμβρη εδώ και εδώ.
Aξίζει να διαβαστούν επίσης και άλλα δύο κείμενα 
(από το blog LeninReloaded), γραμμένα από μια διαφορετική σκοπιά
και συγκρουόμενα σε πολλά σημεία με τα προηγούμενα. Εδώ και εδώ. 

Stephanie says

Ένα τραγούδι των Velvet Underground

Τo καινούριο album του boy

Συνεχίζοντας να δημιουργεί μουσικές με ρυθμούς (και ιδιαιτερότητα, ας προσθέσουμε)  άπιαστους για τους κοινούς θνητούς (και μουσικούς) ο boy παρέδωσε πριν λίγες μέρες ένα καινούριο album με τίτλο "Before", με δέκα τραγούδια εμπνευσμένα από την ταινία "Before Sunrise" του Richard Linklater. Όποιος θέλει μπορεί να κατεβάσει δωρεάν το album εδώ. Aς σημειώσουμε μονάχα ότι μας αρέσουν πολύ τα τραγούδια αυτά (αλλά και πολλά από τα προηγούμενα...) του αγοριού.

μουσικές που ακούμε και ξανακούμε

Το δεύτερο άλμπουμ των GravitySays_i,

ενός από τα καλύτερα νέα ελληνικά συγκροτήματα.

Αξίζει πολύ και ο πρώτος τους δίσκος "The Roughest Sea".

***

O καινούριος δίσκος των μεγάλων Godspeed You Black Emperor!

με τίτλο " Allelujah! Don't Bend! Ascend! ".

Mια πολύ ωραία συνέντευξή τους (στα αγγλικά) εδώ.